Middagsessie vissen

Het was nog vroeg in de ochtend toen ik mijn fiets tegen het hek van het kanaal zette. De lucht hing laag boven het water, een dunne mist die alles stil maakte. Alleen het zachte tikken van mijn hengel tegen de metalen railing verbrak de rust. Ik weet nog dat ik even bleef staan, diep inademde, en dacht: *dit heb ik gemist.* Het water lag spiegelglad. Af en toe trok een rimpel voorbij, alsof iets onder het oppervlak langzaam bewoog. Ik koos mijn kunstaas met zorg, een oude favoriet met kleine krasjes van eerdere avonturen. Terwijl ik de lijn uitwierp, voelde ik die vertrouwde spanning in mijn schouders. Niet alleen de hoop op een vangst, maar ook het gevoel dat de wereld even stil stond. De eerste worpen leverden niets op. Alleen het zachte zoemen van de molen en het ritme van binnenhalen. Toch voelde het goed. De kou op mijn handen, de geur van nat gras, het geluid van een verre trein — alles bracht me terug naar eerdere dagen aan de waterkant. Momenten waarop tijd geen haast had. Toen gebeurde het. Halverwege het binnenhalen voelde ik een harde tik. Geen twijfel mogelijk — dit was geen plant of tak. Mijn hart sloeg een slag over terwijl de hengel kromtrok. De lijn schoot strak en het water brak open in een felle, zilvergroene flits. Een snoek. Groot ook. Ze schoot naar links, diep het riet in. Mijn handen trilden, maar automatisch deed ik wat ik altijd doe: hengel hoog, druk houden, geduld bewaren. Elke beweging voelde alsof ik verbonden was met iets wilds en ouds. De snoek maakte nog een krachtige run, het water spatte op mijn jas, en ik hoorde mezelf zacht lachen van spanning. Het gevecht duurde misschien maar een paar minuten, maar in mijn hoofd leek het veel langer. Toen ze eindelijk dichterbij kwam, zag ik haar lange lijf door het water glijden. Voorzichtig pakte ik het schepnet en gleed ermee onder haar door. En daar lag ze — sterk, stil, en indrukwekkend. Ik knielde neer aan de oever. Even hield ik haar vast, het koude water over mijn handen. Haar ogen waren scherp, haar kaken vol tanden, maar toch voelde het moment rustig. Alsof alles precies klopte. Geen haast, geen lawaai, alleen ik, de snoek en het zachte klotsen van het kanaal. Na een snelle foto liet ik haar weer terug in het water glijden. Ze bleef een seconde hangen, alsof ze ook even moest wennen, en verdween toen met één krachtige slag van haar staart. Ik bleef nog lang zitten. Niet eens meer vissend. Gewoon kijkend naar het water, nagenietend van dat gevoel — dat je even helemaal aanwezig bent. Het vangen zelf was prachtig, maar misschien was het nog fijner om weer te merken hoe rustgevend het is om daar te staan. Even weg uit het snelle leven, terug naar iets eenvoudigs. Toen ik uiteindelijk mijn spullen inpakte en naar huis fietste, voelde ik me lichter. Alsof dat moment aan de waterkant iets had rechtgezet. En zelfs nu, als ik eraan terugdenk, hoor ik weer het zachte zoemen van de molen en zie ik die flits onder het wateroppervlak — een herinnering die warm blijft, net als de glimlach die ik toen niet kon onderdrukken.